Книжная полка Сохранить
Размер шрифта:
А
А
А
|  Шрифт:
Arial
Times
|  Интервал:
Стандартный
Средний
Большой
|  Цвет сайта:
Ц
Ц
Ц
Ц
Ц

Мадонна в меховом манто. Книга на турецком языке

Покупка
Новинка
Артикул: 898628.01.99
Доступ онлайн
350 ₽
В корзину
Роман «Мадонна в меховом манто» отличают глубокое понимание психологии и особая атмосфера, насыщенная светом и нежностью беззаветной любви. Роман — история отношений Раифа и Марии — история о том, как в наглухо замкнутом сердце рождаются мечты. Этот роман про каждого из нас: про наши страхи, одиночество в толпе, поиск единственного человека, и конечно, про любовь. Раиф увидел картину на выставке. «Мадонна в меховом манто», а ниже приписка «автопортрет». С этой секунды его жизнь изменилась...
Али, С. Мадонна в меховом манто. Книга на турецком языке : художественная литература / С. Али. - Санкт-Петербург : КАРО, 2025. - 352 с. - (Klasik edebiyat). - ISBN 978-5-9925-2131-3. - Текст : электронный. - URL: https://znanium.ru/catalog/product/2289860 (дата обращения: 20.11.2026). – Режим доступа: по подписке.
Фрагмент текстового слоя документа размещен для индексирующих роботов
SABAHATTI˙N ALI˙
KÜRK MANTOLU 
MADONNA
KLASIK EDEBIYAT


УДК 372.8 : 821.512.161
ББК 81.2 Тур-9
 
А50
ISBN 978-5-9925-2131-3
Али, Сабахаттин.
А50  
Мадонна в меховом манто : книга для чтения 
на турецком языке / С. Али. — Санкт-Петербург : 
КАРО, 2026. — 352 с. — (Klasik edebiyat).
ISBN 978-5-9925-2131-3.
Роман «Мадонна в меховом манто» отличают глубокое 
понимание психологии и особая атмосфера, насыщенная 
светом и нежностью беззаветной любви. Роман — история отношений Раифа и Марии — история о том, как в 
наглухо замкнутом сердце рождаются мечты. Этот роман 
про каждого из нас: про наши страхи, одиночество в толпе, поиск единственного человека, и конечно, про любовь.
Раиф увидел картину на выставке. «Мадонна в меховом манто», а ниже приписка «автопортрет». С этой секунды его жизнь изменилась...
УДК 372.8 : 821.512.161
ББК 81.2 Туp-9
© КАРО, 2026
Все права защищены


Kürk Mantolu Madonna
Şimdiye kadar tesadüf ettiğim insanlardan bir 
tanesi benim üzerimde belki en büyük tesiri yapmıştır. Aradan aylar geçtiği halde bir türlü bu tesirden kurtulamadım. Ne zaman kendimle baş başa 
kalsam, Raif Efendi’nin saf yüzü, biraz dünyadan 
uzak, buna rağmen bir insana tesadüf ettikleri zaman tebessüm etmek isteyen bakışları gözlerimin 
önünde canlanıyor. Halbuki o hiç de fevkalade bir 
adam değildi. Hatta pek alelade, hiçbir hususiyeti 
olmayan, her gün etrafımızda yüzlercesini görüp 
de bakmadan geçtiğimiz insanlardan biriydi. Hayatının bildiğimiz ve bilmediğimiz taraflarında insana merak verecek bir cihet olmadığı muhakkaktı. 
Böyle kimseleri gördüğümüz zaman çok kere kendi 
kendimize sorarız: “Acaba bunlar neden yaşıyorlar? 


Yaşamakta ne buluyorlar? Hangi mantık, hangi hikmet bunların yeryüzünde dolaşıp nefes almalarını 
emrediyor?” Fakat bunu düşünürken yalnız o adamların dışlarına bakarız; onların da birer kafaları, 
bunun içinde, isteseler de istemeseler de işlemeye mahkûm birer dimağları bulunduğunu, bunun 
neticesi olarak kendilerine göre bir iç âlemleri olacağını hiç aklımıza getirmeyiz. Bu âlemin tezahürlerini dışarı vermediklerine bakıp onların manen 
yaşamadıklarına hükmedecek yerde, en basit bir 
beşer tecessüsü ile bu meçhul âlemi merak etsek, 
belki hiç ummadığımız şeyler görmemiz, beklemediğimiz zenginliklerle karşılaşmamız mümkün olur. 
Fakat insanlar nedense daha ziyade ne bulacaklarını 
tahmin ettikleri şeyleri araştırmayı tercih ediyorlar. 
Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya 
inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde 
ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır. 
Benim de Raif Efendi’yi daha yakından tanımam 
sadece bir tesadüf eseridir.
Bir bankadaki küçük memuriyetimden çıkarıldıktan sonra — neden çıkarıldığımı hâlâ bilmiyorum, bana sadece “tasarruf için” dediler, fakat 
haftasına yerime adam aldılar — Ankara’da uzun 


müddet iş aradım. Beş on kuruş param, yaz aylarını 
sürünmeden geçirmemi temin etti, fakat yaklaşan 
kış, arkadaş odalarında, sedir üzerinde yatmanın 
sonu gelmesini icap ettiriyordu. Bir hafta sonra bitecek olan lokanta karnesini yenileyecek kadar bile 
param kalmamıştı. Sonu çıkmayacağını bile bile 
girdiğim birçok kabul imtihanlarının hakikaten 
sonu çıkmayınca nedense gene üzülüyor; arkadaşlardan habersiz olarak, tezgâhtarlık için müracaat 
ettiğim mağazalardan ret cevabı alınca yeis içinde 
gece yarılarına kadar dolaşıyordum. Birkaç tanıdık 
tarafından ara sıra davet edildiğim içki sofralarında dahi vaziyetimin ümitsizliğini unutamıyordum. 
İşin garibi, sıkıntımın arttığı ve ihtiyaçlarımın beni 
bugünden yarına çıkarması bile imkânsız hale geldiği nispette, benim de çekingenliğim, mahcupluğum artıyordu. Evvelce bana iş bulmaları için müracaat ettiğim ve hiç de fena muamele görmediğim 
bazı tanıdıklara sokakta rastladığım zaman başımı 
önüme eğip hızla geçiyordum; evvelce bana yemek 
yedirmelerini serbestçe rica ettiğim ve sıkılmadan 
ödünç para aldığım arkadaşlarıma karşı bile değişmiştim. “Vaziyetin nasıl?” diye sordukları zaman, 
acemi bir gülümseme ile: “Fena değil… Tek tük 
muvakkat işler buluyorum!” diye cevap veriyor ve 


hemen kaçıyordum. İnsanlara ne kadar çok muhtaç olursam onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar 
artıyordu.
Bir gün, akşamüstü, istasyonla Sergievi arasındaki tenha yolda ağır ağır yürüyor, Ankara’nın 
harikulade sonbaharını doya doya içime çekerek 
ruhumda nikbin  bir hava yaratmak istiyordum. 
Halkevinin camlarından aksederek beyaz mermer 
binayı kan rengi deliklere boğan güneş, akasya 
ağaçlarının ve çam fidanlarının üzerinde yükselen ve buğu mudur, toz mudur, ne olduğu belli 
olmayan duman, herhangi bir inşaattan dönen ve 
parça parça elbiselerinin içinde sessiz ve biraz 
kambur yürüyen ameleler, üstünde yer yer otomobil lastiği izleri uzanan asfalt… Bunların hepsi mevcudiyetlerinden memnun görünüyorlardı. 
Her şey, her şeyi olduğu gibi kabul etmekteydi. Şu 
hâlde bana da yapacak başka bir şey kalmıyordu. 
Tam bu sırada yanımdan hızla bir otomobil geçti. 
Başımı çevirip baktığım zaman camın arkasındaki çehreyi tanıdığımı zannettim. Nitekim araba 
beş, on adım gittikten sonra durdu, kapısı açıldı; 
mektep arkadaşlarımdan Hamdi, başını uzatmış, 
beni çağırıyordu. 
Sokuldum.


“Nereye gidiyorsun?” diye sordu.
“Hiç, geziniyorum!”
“Gel, bize gidelim!”
Cevabımı beklemeden bana yanında yer açtı. 
Yolda anlattığına göre, çalıştığı şirketin bazı fabrikalarını dolaşmaktan geliyordu:
“Geleceğimi eve telgrafla bildirmiştim, herhalde hazırlık yapmışlardır. Yoksa seni davet etmeye 
cesaret edemezdim!” dedi.
Güldüm.
Evvelce sık sık görüştüğüm Hamdi’yi, bankadan 
ayrıldığımdan beri görmemiştim. Makine vesaire 
komisyonculuğu yapan, aynı zamanda orman ve kereste işleriyle uğraşan bir şirkette müdür muavini 
olduğunu ve oldukça iyi bir para aldığını biliyordum. 
İşsiz zamanımda kendisine müracaat etmeyişim de 
hemen hemen bunun içindi: İş bulmasını rica etmeye değil de para yardımı yapmasını istemeye geldim 
zanneder diye çekinmiştim.
“Hep bankada mısın?” diye sordu.
“Hayır, ayrıldım!” dedim.
Hayret etti:
“Nereye girdin?”
İstemeye istemeye cevap verdim:
“Açıktayım!”


Beni baştan aşağı bir süzdü, kılık kıyafetime 
baktı, evine davet ettiğine pişman olmamış olmalı 
ki elini dostça bir tebessümle omzuma vurarak:
“Bu akşam konuşup bir çare buluruz, aldırma!” 
dedi.
Halinden memnun ve kendinden emin görünüyordu. Demek artık tanıdıklara yardım lüksünü bile 
yapacak hale gelmişti. Gıpta ettim. 
Küçük, fakat şirin bir evde oturuyordu. Biraz çirkin, fakat cana yakın bir karısı vardı. Hiç çekinmeden yanımda öpüştüler. Hamdi beni yalnız bırakarak 
yıkanmaya gitti. 
Beni karısına tanıtmadığı için ne yapacağımı bilmeden, misafir odasının ortasında dikilip kaldım. 
Karısı da kapının yanında duruyor ve belli etmeden 
beni süzüyordu. Bir müddet düşündü. Galiba zihninden “Buyurun, oturun!” demek geçti. Fakat sonra 
buna lüzum görmeyerek yavaşça dışarı süzüldü.
Her zaman ihmalkâr olmayan, hatta bu gibi 
kaidelere fazlaca dikkat eden ve hayattaki muvaffakiyetinin bir kısmını da bu dikkatine borçlu 
olan Hamdi’nin beni böyle ortada bırakıvermesinin sebebini düşündüm. Mühimce mevkilere geçen 
adamların esaslı âdetlerinden biri de galiba eski — 
ve kendilerinden geri kalmış — arkadaşlarına 


karşı gösterdikleri bu biraz da şuurlu dalgınlıktı. 
Sonra, o zamana kadar “siz” diye hitap ettikleri 
dostlarına birdenbire ahbapça “sen” diyecek kadar 
alçak gönüllü ve babacan oluvermek, karşısındakinin sözünü yarıda kesip rastgele manasız bir şey 
sormak ve bunu gayet tabii olarak, hatta çok kere 
şefkat ve merhamet dolu bir tebessümle birlikte 
yapmak… Bütün bunlarla son günlerde o kadar çok 
karşılaşmıştım ki, Hamdi’ye kızmak ve gücenmek 
aklıma bile gelmedi. Sadece, kalkıp kimseye haber 
vermeden gitmeyi ve bu sıkıntılı vaziyetten kurtulmayı düşündüm. Fakat bu sırada beyaz önlüklü, 
başörtülü, yaşlı bir köylü kadın, yamalı siyah çoraplarıyla, hiç ses çıkarmadan kahve getirdi. Üzeri 
sırma çiçekli lacivert koltuklardan birine oturdum, 
etrafıma baktım. Duvarlarda aile ve artist fotoğrafları, kenarda, Hanıma ait olduğu anlaşılan bir 
kitap rafında, yirmi beş kuruşluk birkaç romanla 
moda mecmuaları vardı. Bir sigara iskemlesinin 
altına dizilmiş bulunan birkaç albüm, misafirler 
tarafından bir hayli hırpalanmışa benziyordu. Ne 
yapacağımı bilmediğim için onlardan birini aldım, 
daha açmadan Hamdi kapıda göründü. Bir eliyle 
ıslak saçlarını tarıyor, ötekiyle açık yakalı beyaz 
Frenk gömleğinin düğmelerini ilikliyordu.


“E, nasılsın bakalım, anlat!” diye sordu.
“Hiç! Söyledim ya!”
Bana rast geldiğinden memnun görünüyordu. 
İhtimal, eriştiği mertebeleri gösterebildiğine yahut 
da benim halimi düşünerek, benim gibi olmadığına 
seviniyordu. Nedense, hayatta bir müddet beraber 
yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu 
belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar 
ve o zavallılara, sanki bize de gelebilecek belaları 
kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet 
göstermek isteriz. Hamdi de bana aynı hislerle hitap 
eder gibiydi:
“Yazı filan yazıyor musun?” dedi.
“Ara sıra… Şiir, hikâye!”
“Bir faydası oluyor mu bari?”
Gene güldüm. O “Bırak böyle şeyleri canım!” diyerek pratik hayatın muvaffakiyetlerinden, edebiyat 
gibi boş şeylerin mektep sıralarından sonra ancak 
zararlı olabileceğinden bahsetti. Kendisine cevap verilebileceğini, münakaşa edilebileceğini asla aklına 
getirmeden, küçük bir çocuğa nasihat verir gibi konuşuyor ve bu cesareti hayattaki muvaffakiyetinden 
aldığını tavırlarıyla göstermekten de hiç çekinmiyordu. Yüzümde, pek ahmakça olduğunu adamakıllı 


Доступ онлайн
350 ₽
В корзину