Книжная полка Сохранить
Размер шрифта:
А
А
А
|  Шрифт:
Arial
Times
|  Интервал:
Стандартный
Средний
Большой
|  Цвет сайта:
Ц
Ц
Ц
Ц
Ц

Королек - птичка певчая = Çalıkuşu

Книга для чтения на турецком языке
Покупка
Новинка
Артикул: 886628.02.99
Доступ онлайн
350 ₽
В корзину
Вы откроете книгу и останетесь один на один с дневником Феридэ. Чалыкушу — Королёк, птичка певчая, — такое прозвище получила девочка-сирота, озорная и шаловливая, красивая и веселая. Чалыкушу много смеется, дурачится, капризничает, но оказалась способна в один миг изменить жизнь и покинуть родных и человека, который был ей дорог больше всего. В скитаниях «птичка» не растеряет своих детских качеств — любить мир и дарить улыбку, и несмотря на трудности и препятствия найдет свою любовь. Красивая, удивительно теплая и трогательная история заставляет смеяться и плакать. Книга по праву считается одним из лучших любовных романов всех времен и народов.
Гюнтекин, Р. Королек - птичка певчая. CALIKUSU : книга для чтения на турецком языке: художественная литература / Р. Гюнтекин ; комм. д-ра филол. наук, проф. А. С. Аврутиной. - Санкт-Петербург : КАРО, 2025. - 512 с. - (Aşk hikayesi). - ISBN 978-5-9925-1955-6. - Текст : электронный. - URL: https://znanium.ru/catalog/product/2289859 (дата обращения: 20.11.2026). – Режим доступа: по подписке.
Фрагмент текстового слоя документа размещен для индексирующих роботов
Комментарии  
доктора филологических наук, профессора  
Аполлинарии Аврутиной
AS¸ K HIKAYESI


УДК 	372.8 : 821.512.161
ББК	81.2 Туц-9
	
Г99
ISBN 978-5-9925-1955-6
А. С. Аврутина — доктор филологических наук,  
профессор Санкт-Петербургского государственного университета, 
директор Центра исследований современной Турции СПбГУ.
Гюнтекин, Решад Нури.
Г99	 	
Королек — птичка певчая : книга для чтения 
на турецком языке / Р. Н. Гюнтекин ; [комм. д-ра 
филол. наук, проф. А.  С.  Аврутиной].  — СанктПетербург : КАРО, 2025. — 512 с. — (Aşk hikayesi).
ISBN 978-5-9925-1955-6.
Вы откроете книгу и останетесь один на один с 
дневником Феридэ. 
Чалыкушу — Королёк, птичка певчая, — такое 
прозвище получила девочка-сирота, озорная и 
шаловливая, красивая и веселая. Чалыкушу много смеется, дурачится, капризничает, но оказалась 
способна в один миг изменить жизнь и покинуть 
родных и человека, который был ей дорог больше 
всего. В скитаниях «птичка» не растеряет своих 
детских качеств — любить мир и дарить улыбку, 
и несмотря на трудности и препятствия найдет 
свою любовь. 
Красивая, удивительно теплая и трогательная 
история заставляет смеяться и плакать. Книга по 
праву считается одним из лучших любовных романов всех времен и народов.
УДК 372.8 : 821.512.161
ББК 81.2 Туц-9
©	 КАРО, комментарий, 
оформление, 2025


BİRİNCİ KISIM


B., Eylül 19...
Dördüncü sınıftaydım. Yaşım on iki kadar olmalıydı. 
Fransızca muallimimiz Sör Aleksi bir gün bize yazı vazifesi vermişti. “Hayattaki ilk hâtıralarınızı yazmağa çalışın. 
Bakalım, neler bulacaksınız? Sizin için güzel bir hayat 
temrini olur” demişti.
Hiç unutmam: yaramazlığımdan, gevezeliğimden bıkan Sör’ler o sınıfta beni arkadaşlarımdan ayırmışlar, bir 
köşede tek kişilik bir küçük sıraya oturtmuşlardı.
Müdirenin söylediğine göre ders esnasında komşularımı lâkırdıya tutmamayı1, uslu uslu muallimi dinlemeyi 
öğreninceye kadar” orada bir sürgün hayatı geçirmeğe 
mahkûmdum.
Bir yanımda kocaman bir tahta direk vardı. Ne yapılsa baştan çıkarılmasına imkân olmayan ve ara sıra çakımın ucuyla ötesine, berisine açtığım yaracıklara stoik bir 
vakarla tahammül eden sessiz sadasız, ağırbaşlı ve upuzun bir komşu.
Öte yanımda manastır terbiyesinin2 istediği serin ve 
mağrur loşluğu temin için yapılmışa benzeyen ve panjur1	 lakırdıya tutmak — забалтывать, отвлекать болтовней
2	 manastır terbiyesi — монастырское образование


ları hiç açılmayan bir uzun pencere1 dururdu. Ehemmiyetli bir keşif yapmıştım. Göğsümü sıraya yaslayıp çenemi biraz yukarı kaldırdığım vakit panjurların arasından 
gökyüzünün bir parçasıyla bir büyük akasyanın yaprakları arasından tek bir apartman penceresi ve bir balkon 
parmaklığı görünürdü. 
Doğrusunu söylemek lâzım gelirse, manzara hiç de 
zengin değildi. Pencere her zaman kapalı durur, balkon 
parmaklığına hemen daima bir ufak çocuk şiltesi ile yorgan asılırdı.
Fakat ben, bu kadarından da memnundum.
Ders esnasında2 ellerim çenemin altında kilitli, Sör 
hocalarıma çok ruhani görünmesi gereken bir vaziyetle gözlerimi göğe  — panjur aralıklarından görünen 
hakiki gökyüzü — uydurduğum zaman, onlar bunu bir 
uslanma başlangıcı sanarak sevinirlerdi. Ben de onları 
atlatarak bizden gizlemeye çalıştıkları3 hayatı seyrediyormuşum gibi bir şey, bir atlatma ve intikam zevki 
duyardım.
Sör Aleksi, izahatını bitirdikten sonra bizi çalışmaya 
bırakmıştı.
Ön sıraları süsleyen ağırbaşlı sınıf birincileri hemen 
işe koyulmuşlardı. Yanlarında olmadığım halde ne yazdıklarını omuzları üzerinden okumuş gibi biliyordum4: 
“İlk hâtıram sevgili anneciğimin küçük karyolamın üstü1	 panjurları hiç açılmayan pencere — окно, ставни которого 
никогда не открывались
2	 ders esnasında — во время уроков
3	 gizlemeye çalıştıkları — то, что они пытались спрятать (от нас)
4	 omuzları üzerinden okumuş gibi biliyordum  — знала это 
так (хорошо), будто прочла у них из-за плеча


ne eğilen müşfik altın sarısı başı, bana muhabbetle gülümseyen gök mavisi gözleridir.” tarzında şairane bir yalancık… Hakikatte annecikler altın sarısı ve gök mavisinden başka renklerde de olabilirdi. Fakat Sör’lerde okuyan 
kızların kaleminden bu renklere boyanmak, o biçareler 
için bir mecburiyet, bizim için bir usuldü.
Bana gelince1, ben bambaşka bir çocuktum. Çok küçük yaşta kaybettiğim annemden aklımda pek fazla bir 
şey kalmamıştı. Fakat herhalde altın saçlı ve mavi gözlü 
olmadığı muhakkaktı. Böyle olunca da hiçbir kuvvet bana 
onu asıl çehresinden başka bir çehre ile düşündürmey ve 
sevdirmeye muktedir değildi…
Beni bir düşüncedir almıştı. Ne yazacaktım? Duvardaki boyalı Meryem tablosunun altına asılmış guguklu 
saat durmadan yürüdüğü halde ben, hâlâ yerimde sayıyordum. Başımdaki kordelâyı çözdüm, saçlarımı yavaş 
yavaş gözlerimin üzerine indirmeye başladım.
Bir elimle de kalemimi ağzıma sokuyor, ısıra ısıra dişlerimin arasında döndürüyordum.
Filozofların, şairlerin yazı yazarken burunlarını kaşımak, çenelerinin derilerini çekiştirmek gibi garip garip 
huyları vardır ya… Kalemi ısırmak ve saçlarımı gözlerimin üstüne dağıtmak da benim düşüncelere daldığıma 
alâmettir.
Bereket versin2 benim de düşünce saatlerim pek nadirdir. Çünkü o takdirde hayatım — masallardaki3 meşhur Çarşamba karısı ve Ocak anasının hayatı gibi — karmakarışık bir saç kümesi içinde geçecekti.
1	 Bana gelince — что касается меня
2	 Bereket versin — Слава Богу…
3	 masallardaki — те, которые из сказки


Aradan seneler geçti. Yabancı bir şehirde yabancı bir 
otel odasında, sırf bitip tükenmeyecek gibi görünen bir 
gecenin yalnızlığına karşı koymak için hâtıralarımı yazmaya başladığım bu saatte bir elim yine aynı küçük çocuk 
tavrıyla saçlarımı çekiştiriyor1, gözlerimin üstüne indirmeye uğraşıyor.
Bunun sebebine gelince, öyle sanıyorum ki, ben, etrafındaki hayata pek fazla kendini kapıp koyuveren hafif ve 
dikkatsiz bir çocuktum2. Besbelli sıkı zamanlarda kendi 
kendimle, kendi fikirlerimle yalnız kalmak için gözlerimle dünya arasında bu saçlardan bir perde koymaya çalışıyordum.
Kalem sapını kebap şişi gibi dişlerimin arasında çevirmeye gelince, onun hikmetini doğrusu kendim de pek 
anlamadım. Bütün bildiğim, dudaklarımdan mor mürekkep lekelerinin eksik olmadığı ve bir genç kız hali alır gibi 
olduğum bir yaşta beni bir gün mektepte ziyarete gelen 
birisinin karşısına âdeta bıyık çekmiş gibi çıkarak yerin 
dibine geçtiğimdir.
O gün, bütün düşüncelerime rağmen, ancak şu kadarcık bir şey yazabildiğimi hatırlıyorum:
“Ben, galiba balıklar gibi bir göl içinde doğdum. Annemi hatırlamıyor değilim… Babamı, dadımı, neferimiz 
Hüseyin’i… Beni bir gün sokakta koşturan bodur bir kara 
köpeği… Bir gün dolu bir sepetten gizlice üzüm çalarken 
parmağımı sokan arıyı… Gözüm ağrıdığı vakit içine damlatılan kırmızı ilâcı… Sevgili Hüseyin’le beraber İstan1	 saçlarımı çekiştiriyor — ерошит мне волосы
2	 hayata pek fazla kendini kapıp koyuveren bir çocuktum — 
я была ребенком, который был слишком увлечен жизнью 
(радостям жизни)


bul’a gelişimizi… Evet, bunlara benzer daha birçok şeyler 
aklımdan geçiyor… Fakat bunların hiçbiri ilk hâtıra değil… Sevdiğim göl içinde, büyük yapraklar arasında çırılçıplak çabalayışım kadar eski değil… Deniz kadar uçsuz, 
bucaksız bir göl… İçinde büyük büyük yapraklar, dört bir 
tarafında ağaçlar var… İçinde yapraklar, kenarında büyük 
ağaçlar varsa bu göl nasıl deniz kadar büyük olur? diyeceksiniz… Vallahi yalan söylemiyorum ve ona sizin kadar 
ben de şaşıyorum… Fakat bu, böyle; ne yapayım? ”
Vazifem sınıfta okunduğu zaman1, bütün arkadaşlarım bana dönerek kahkaha ile gülmüşler ve zavallı Sör 
Aleksi, onları yatıştırıp sükûtu temin etmek için hayli sıkıntı çekmiştir.
* * *
Garibi şu ki2, Sör Aleksi, siyah elbisesinin içinde filiz 
gibi boyu, bembeyaz kolereti ile alnına kaldırılmış bir saraylı yaşmağına benzeyen başlığı arasında sivilceli kansız yüzü, nar çiçeği kırmızılığındaki dudaklarıyla şimdi 
karşımda belirse ve bana tekrar o suali sorsa, galiba aynı 
cevaptan başkasını bulamayacağım; yine balık gibi göl 
içinde doğduğumu söylemeye başlayacağım.
Sonraları öteden, beriden öğrendiğime göre3 bu göl, 
Musul taraflarında, adını bir türlü aklımda tutamadığım 
bir küçük köyün yanı başmdadır, benim uçsuz, bucaksız 
denizim bir ağaç kümesi arasında, kuru bir ırmaktan kalma bir avuç sudan başka bir şey değildir.
1	 sınıfta okunduğu zaman — когда в классе читали
2	 garibi şu ki — что самое странное
3	 Sonraları öteden, beriden öğrendiğime göre — судя по тому, 
что я узнала потом из разных источников


Babam, o zaman Musul’daymiş. Ben, iki buçuk yaşında kadarmışım. Yaz, o kadar şiddetli olmuş ki, şehirde 
barınmak kabil olmamış; babam, annemle beni bu köye 
getirmeye mecbur kalmış. Kendisi her sabah atla Musul’a 
iner, akşamları güneş battıktan sonra dönermiş.
Annem hastaymiş. Beni bile gözü göremeyecek kadar 
hasta.
Bir zaman pek sefil olmuşum… Aylarca hizmetçi odalarında sürünmüşüm. Sonra köylerden birinde Fatma 
diye kimsesiz pir Arap kadını bulmuşlar… Fatma, yeni 
ölmüş çocuğundan boş kalan memesini ve kalbini bana 
vermiş…
İlk senelerde bir çöl çocuğu gibi büyümüşüm… Fatma, beni bohça gibi sırtına bağlar, kızgın güneşlerin altında dolaştırır, hurma ağaçlarının tepesine çıkarırmış.
İşte o sıralarda yukarıda söylediğim köye gelmişiz1. 
Fatma, beni her sabah, yiyeceğimizle beraber bu ağaçlığa 
getirir, çırçıplak suya sokarmış… Akşama kadar alt alta, 
üst üste boğuşur, türkü söyler, yiyecek yermişiz… Sonra, 
uykumuz geldiği vakit, kumları kümeleyerek yastık yapar, vücutlarımız suda, başlarımız dışarıda kucak kucağa, 
yanak yanağa uyurmuşuz…
Ben, bu su âlemine o kadar alışmışım ki, tekrar Musul’a döndüğümüz vakit denizden çıkan balığa dönmüşüm. 
Durmadan huysuzluk ederek çırpınır, fırsat buldukça üzerimdeki elbiseleri atarak çırılçıplak sokağa koşarmışım…
Fatma’nın burnunda, yanaklarında, bileklerinde dövmeden süsler vardı. Bunlara o kadar alışmıştım ki, döv1	 İşte yukraıda söylediğim gibi köye gelmişiz. — И вот, как я 
уже рассказывала раньше, мы, как оказалось (как я узнала), 
пришли в деревню.


mesi olmayan yüzler bana âdeta çirkin görünürdü. Benim ilk büyük matemim:
Fatma’dan ayrılışım olmuştur1. Döne dolaşa Kerbelâ’ya gelmiştik. Dört yaşındaydım. Aşağı yukarı her 
şeyi hatırlıyacak bir yaş. Fatma’ya iyi bir kısmet çıkmıştı. Dadımın gelin olduğu, köşeye oturduğu gün bugünkü 
gibi gözümün önündedir. Yüzleri Fatma gibi dövmeli olduğu için bana dünya güzeli gibi görünen kadınlarla dolu 
bir evde beni kucaktan kucağa gezdiriyorlar, sonra Fatma’nın yanına oturtuyorlardı.
Sonra, ortaya konan siniler üzerinde avuçla kapış kapış yemek yediğimizi hatırlıyorum. Nihayet, günün yorgunluğundan ve zilli deflerle testi biçiminde dümbeleklerin verdiği sersemlikten, yine erkenden dadımın dizinde 
uyuyakaldım2.
Oğlu Hüseyin’i Kerbelâ’da şehidettikleri zaman Fatma 
anamız sağ mıydı bilemiyorum. Fakat kadıncağız, o kara 
güne yetiştiyse kopardığı vaveylâ benim düğün gecesi sabahı evde kendimi yabancı bir kadının koynunda bulduğum zaman kopardığım vaveylanın yanında hiç kalırdı.
Hâsılı, Kerbelâ, Kerbelâ olalı zannederim ki3 böyle 
gürültülü matem görmemiştir. Bağırmaktan sesim kısıldığı zaman, günlerce büyük adam gibi, açlık grevi yaptım4.
Dadımın acısını aylarca sonra bana, Hüseyin isminde bir süvari neferi unutturdu. Hüseyin, talim esnasında 
1	 Fatma’dan ayrılışım olmuştur.  — Я рассталась с Фатьмой 
(мне пришлось расстаться с Фатьмой).
2	 uyuyakaldım — я быстро заснула
3	 zannederim ki — полагаю, что…
4	 açlık grevi yaptım — устроила голодную забастовку


Доступ онлайн
350 ₽
В корзину