Королек - птичка певчая = Çalıkuşu
Книга для чтения на турецком языке
Покупка
Новинка
Издательство:
КАРО
Автор:
Гюнтекин Решад Нури
Коммент.:
Аврутина Аполлинария С.
Год издания: 2025
Кол-во страниц: 512
Возрастное ограничение: 16+
Дополнительно
Вид издания:
Художественная литература
Уровень образования:
Дополнительное образование
ISBN: 978-5-9925-1955-6
Артикул: 886628.02.99
Вы откроете книгу и останетесь один на один с дневником Феридэ. Чалыкушу — Королёк, птичка певчая, — такое прозвище получила девочка-сирота, озорная и шаловливая, красивая и веселая. Чалыкушу много смеется, дурачится, капризничает, но оказалась способна в один миг изменить жизнь и покинуть родных и человека, который был ей дорог больше всего. В скитаниях «птичка» не растеряет своих детских качеств — любить мир и дарить улыбку,
и несмотря на трудности и препятствия найдет свою любовь. Красивая, удивительно теплая и трогательная история заставляет смеяться и плакать. Книга по праву считается одним из лучших любовных романов всех времен и народов.
Тематика:
ББК:
УДК:
- 372: Содержание и форма деятельности в дошк. восп. и нач. образов-ии. Метод. препод. отд. учеб. предметов
- 821: Художественная литература
ОКСО:
- ВО - Бакалавриат
- 45.03.01: Филология
- 45.03.02: Лингвистика
ГРНТИ:
Скопировать запись
Фрагмент текстового слоя документа размещен для индексирующих роботов
Комментарии доктора филологических наук, профессора Аполлинарии Аврутиной AS¸ K HIKAYESI
УДК 372.8 : 821.512.161 ББК 81.2 Туц-9 Г99 ISBN 978-5-9925-1955-6 А. С. Аврутина — доктор филологических наук, профессор Санкт-Петербургского государственного университета, директор Центра исследований современной Турции СПбГУ. Гюнтекин, Решад Нури. Г99 Королек — птичка певчая : книга для чтения на турецком языке / Р. Н. Гюнтекин ; [комм. д-ра филол. наук, проф. А. С. Аврутиной]. — СанктПетербург : КАРО, 2025. — 512 с. — (Aşk hikayesi). ISBN 978-5-9925-1955-6. Вы откроете книгу и останетесь один на один с дневником Феридэ. Чалыкушу — Королёк, птичка певчая, — такое прозвище получила девочка-сирота, озорная и шаловливая, красивая и веселая. Чалыкушу много смеется, дурачится, капризничает, но оказалась способна в один миг изменить жизнь и покинуть родных и человека, который был ей дорог больше всего. В скитаниях «птичка» не растеряет своих детских качеств — любить мир и дарить улыбку, и несмотря на трудности и препятствия найдет свою любовь. Красивая, удивительно теплая и трогательная история заставляет смеяться и плакать. Книга по праву считается одним из лучших любовных романов всех времен и народов. УДК 372.8 : 821.512.161 ББК 81.2 Туц-9 © КАРО, комментарий, оформление, 2025
BİRİNCİ KISIM
B., Eylül 19... Dördüncü sınıftaydım. Yaşım on iki kadar olmalıydı. Fransızca muallimimiz Sör Aleksi bir gün bize yazı vazifesi vermişti. “Hayattaki ilk hâtıralarınızı yazmağa çalışın. Bakalım, neler bulacaksınız? Sizin için güzel bir hayat temrini olur” demişti. Hiç unutmam: yaramazlığımdan, gevezeliğimden bıkan Sör’ler o sınıfta beni arkadaşlarımdan ayırmışlar, bir köşede tek kişilik bir küçük sıraya oturtmuşlardı. Müdirenin söylediğine göre ders esnasında komşularımı lâkırdıya tutmamayı1, uslu uslu muallimi dinlemeyi öğreninceye kadar” orada bir sürgün hayatı geçirmeğe mahkûmdum. Bir yanımda kocaman bir tahta direk vardı. Ne yapılsa baştan çıkarılmasına imkân olmayan ve ara sıra çakımın ucuyla ötesine, berisine açtığım yaracıklara stoik bir vakarla tahammül eden sessiz sadasız, ağırbaşlı ve upuzun bir komşu. Öte yanımda manastır terbiyesinin2 istediği serin ve mağrur loşluğu temin için yapılmışa benzeyen ve panjur1 lakırdıya tutmak — забалтывать, отвлекать болтовней 2 manastır terbiyesi — монастырское образование
ları hiç açılmayan bir uzun pencere1 dururdu. Ehemmiyetli bir keşif yapmıştım. Göğsümü sıraya yaslayıp çenemi biraz yukarı kaldırdığım vakit panjurların arasından gökyüzünün bir parçasıyla bir büyük akasyanın yaprakları arasından tek bir apartman penceresi ve bir balkon parmaklığı görünürdü. Doğrusunu söylemek lâzım gelirse, manzara hiç de zengin değildi. Pencere her zaman kapalı durur, balkon parmaklığına hemen daima bir ufak çocuk şiltesi ile yorgan asılırdı. Fakat ben, bu kadarından da memnundum. Ders esnasında2 ellerim çenemin altında kilitli, Sör hocalarıma çok ruhani görünmesi gereken bir vaziyetle gözlerimi göğe — panjur aralıklarından görünen hakiki gökyüzü — uydurduğum zaman, onlar bunu bir uslanma başlangıcı sanarak sevinirlerdi. Ben de onları atlatarak bizden gizlemeye çalıştıkları3 hayatı seyrediyormuşum gibi bir şey, bir atlatma ve intikam zevki duyardım. Sör Aleksi, izahatını bitirdikten sonra bizi çalışmaya bırakmıştı. Ön sıraları süsleyen ağırbaşlı sınıf birincileri hemen işe koyulmuşlardı. Yanlarında olmadığım halde ne yazdıklarını omuzları üzerinden okumuş gibi biliyordum4: “İlk hâtıram sevgili anneciğimin küçük karyolamın üstü1 panjurları hiç açılmayan pencere — окно, ставни которого никогда не открывались 2 ders esnasında — во время уроков 3 gizlemeye çalıştıkları — то, что они пытались спрятать (от нас) 4 omuzları üzerinden okumuş gibi biliyordum — знала это так (хорошо), будто прочла у них из-за плеча
ne eğilen müşfik altın sarısı başı, bana muhabbetle gülümseyen gök mavisi gözleridir.” tarzında şairane bir yalancık… Hakikatte annecikler altın sarısı ve gök mavisinden başka renklerde de olabilirdi. Fakat Sör’lerde okuyan kızların kaleminden bu renklere boyanmak, o biçareler için bir mecburiyet, bizim için bir usuldü. Bana gelince1, ben bambaşka bir çocuktum. Çok küçük yaşta kaybettiğim annemden aklımda pek fazla bir şey kalmamıştı. Fakat herhalde altın saçlı ve mavi gözlü olmadığı muhakkaktı. Böyle olunca da hiçbir kuvvet bana onu asıl çehresinden başka bir çehre ile düşündürmey ve sevdirmeye muktedir değildi… Beni bir düşüncedir almıştı. Ne yazacaktım? Duvardaki boyalı Meryem tablosunun altına asılmış guguklu saat durmadan yürüdüğü halde ben, hâlâ yerimde sayıyordum. Başımdaki kordelâyı çözdüm, saçlarımı yavaş yavaş gözlerimin üzerine indirmeye başladım. Bir elimle de kalemimi ağzıma sokuyor, ısıra ısıra dişlerimin arasında döndürüyordum. Filozofların, şairlerin yazı yazarken burunlarını kaşımak, çenelerinin derilerini çekiştirmek gibi garip garip huyları vardır ya… Kalemi ısırmak ve saçlarımı gözlerimin üstüne dağıtmak da benim düşüncelere daldığıma alâmettir. Bereket versin2 benim de düşünce saatlerim pek nadirdir. Çünkü o takdirde hayatım — masallardaki3 meşhur Çarşamba karısı ve Ocak anasının hayatı gibi — karmakarışık bir saç kümesi içinde geçecekti. 1 Bana gelince — что касается меня 2 Bereket versin — Слава Богу… 3 masallardaki — те, которые из сказки
Aradan seneler geçti. Yabancı bir şehirde yabancı bir otel odasında, sırf bitip tükenmeyecek gibi görünen bir gecenin yalnızlığına karşı koymak için hâtıralarımı yazmaya başladığım bu saatte bir elim yine aynı küçük çocuk tavrıyla saçlarımı çekiştiriyor1, gözlerimin üstüne indirmeye uğraşıyor. Bunun sebebine gelince, öyle sanıyorum ki, ben, etrafındaki hayata pek fazla kendini kapıp koyuveren hafif ve dikkatsiz bir çocuktum2. Besbelli sıkı zamanlarda kendi kendimle, kendi fikirlerimle yalnız kalmak için gözlerimle dünya arasında bu saçlardan bir perde koymaya çalışıyordum. Kalem sapını kebap şişi gibi dişlerimin arasında çevirmeye gelince, onun hikmetini doğrusu kendim de pek anlamadım. Bütün bildiğim, dudaklarımdan mor mürekkep lekelerinin eksik olmadığı ve bir genç kız hali alır gibi olduğum bir yaşta beni bir gün mektepte ziyarete gelen birisinin karşısına âdeta bıyık çekmiş gibi çıkarak yerin dibine geçtiğimdir. O gün, bütün düşüncelerime rağmen, ancak şu kadarcık bir şey yazabildiğimi hatırlıyorum: “Ben, galiba balıklar gibi bir göl içinde doğdum. Annemi hatırlamıyor değilim… Babamı, dadımı, neferimiz Hüseyin’i… Beni bir gün sokakta koşturan bodur bir kara köpeği… Bir gün dolu bir sepetten gizlice üzüm çalarken parmağımı sokan arıyı… Gözüm ağrıdığı vakit içine damlatılan kırmızı ilâcı… Sevgili Hüseyin’le beraber İstan1 saçlarımı çekiştiriyor — ерошит мне волосы 2 hayata pek fazla kendini kapıp koyuveren bir çocuktum — я была ребенком, который был слишком увлечен жизнью (радостям жизни)
bul’a gelişimizi… Evet, bunlara benzer daha birçok şeyler aklımdan geçiyor… Fakat bunların hiçbiri ilk hâtıra değil… Sevdiğim göl içinde, büyük yapraklar arasında çırılçıplak çabalayışım kadar eski değil… Deniz kadar uçsuz, bucaksız bir göl… İçinde büyük büyük yapraklar, dört bir tarafında ağaçlar var… İçinde yapraklar, kenarında büyük ağaçlar varsa bu göl nasıl deniz kadar büyük olur? diyeceksiniz… Vallahi yalan söylemiyorum ve ona sizin kadar ben de şaşıyorum… Fakat bu, böyle; ne yapayım? ” Vazifem sınıfta okunduğu zaman1, bütün arkadaşlarım bana dönerek kahkaha ile gülmüşler ve zavallı Sör Aleksi, onları yatıştırıp sükûtu temin etmek için hayli sıkıntı çekmiştir. * * * Garibi şu ki2, Sör Aleksi, siyah elbisesinin içinde filiz gibi boyu, bembeyaz kolereti ile alnına kaldırılmış bir saraylı yaşmağına benzeyen başlığı arasında sivilceli kansız yüzü, nar çiçeği kırmızılığındaki dudaklarıyla şimdi karşımda belirse ve bana tekrar o suali sorsa, galiba aynı cevaptan başkasını bulamayacağım; yine balık gibi göl içinde doğduğumu söylemeye başlayacağım. Sonraları öteden, beriden öğrendiğime göre3 bu göl, Musul taraflarında, adını bir türlü aklımda tutamadığım bir küçük köyün yanı başmdadır, benim uçsuz, bucaksız denizim bir ağaç kümesi arasında, kuru bir ırmaktan kalma bir avuç sudan başka bir şey değildir. 1 sınıfta okunduğu zaman — когда в классе читали 2 garibi şu ki — что самое странное 3 Sonraları öteden, beriden öğrendiğime göre — судя по тому, что я узнала потом из разных источников
Babam, o zaman Musul’daymiş. Ben, iki buçuk yaşında kadarmışım. Yaz, o kadar şiddetli olmuş ki, şehirde barınmak kabil olmamış; babam, annemle beni bu köye getirmeye mecbur kalmış. Kendisi her sabah atla Musul’a iner, akşamları güneş battıktan sonra dönermiş. Annem hastaymiş. Beni bile gözü göremeyecek kadar hasta. Bir zaman pek sefil olmuşum… Aylarca hizmetçi odalarında sürünmüşüm. Sonra köylerden birinde Fatma diye kimsesiz pir Arap kadını bulmuşlar… Fatma, yeni ölmüş çocuğundan boş kalan memesini ve kalbini bana vermiş… İlk senelerde bir çöl çocuğu gibi büyümüşüm… Fatma, beni bohça gibi sırtına bağlar, kızgın güneşlerin altında dolaştırır, hurma ağaçlarının tepesine çıkarırmış. İşte o sıralarda yukarıda söylediğim köye gelmişiz1. Fatma, beni her sabah, yiyeceğimizle beraber bu ağaçlığa getirir, çırçıplak suya sokarmış… Akşama kadar alt alta, üst üste boğuşur, türkü söyler, yiyecek yermişiz… Sonra, uykumuz geldiği vakit, kumları kümeleyerek yastık yapar, vücutlarımız suda, başlarımız dışarıda kucak kucağa, yanak yanağa uyurmuşuz… Ben, bu su âlemine o kadar alışmışım ki, tekrar Musul’a döndüğümüz vakit denizden çıkan balığa dönmüşüm. Durmadan huysuzluk ederek çırpınır, fırsat buldukça üzerimdeki elbiseleri atarak çırılçıplak sokağa koşarmışım… Fatma’nın burnunda, yanaklarında, bileklerinde dövmeden süsler vardı. Bunlara o kadar alışmıştım ki, döv1 İşte yukraıda söylediğim gibi köye gelmişiz. — И вот, как я уже рассказывала раньше, мы, как оказалось (как я узнала), пришли в деревню.
mesi olmayan yüzler bana âdeta çirkin görünürdü. Benim ilk büyük matemim: Fatma’dan ayrılışım olmuştur1. Döne dolaşa Kerbelâ’ya gelmiştik. Dört yaşındaydım. Aşağı yukarı her şeyi hatırlıyacak bir yaş. Fatma’ya iyi bir kısmet çıkmıştı. Dadımın gelin olduğu, köşeye oturduğu gün bugünkü gibi gözümün önündedir. Yüzleri Fatma gibi dövmeli olduğu için bana dünya güzeli gibi görünen kadınlarla dolu bir evde beni kucaktan kucağa gezdiriyorlar, sonra Fatma’nın yanına oturtuyorlardı. Sonra, ortaya konan siniler üzerinde avuçla kapış kapış yemek yediğimizi hatırlıyorum. Nihayet, günün yorgunluğundan ve zilli deflerle testi biçiminde dümbeleklerin verdiği sersemlikten, yine erkenden dadımın dizinde uyuyakaldım2. Oğlu Hüseyin’i Kerbelâ’da şehidettikleri zaman Fatma anamız sağ mıydı bilemiyorum. Fakat kadıncağız, o kara güne yetiştiyse kopardığı vaveylâ benim düğün gecesi sabahı evde kendimi yabancı bir kadının koynunda bulduğum zaman kopardığım vaveylanın yanında hiç kalırdı. Hâsılı, Kerbelâ, Kerbelâ olalı zannederim ki3 böyle gürültülü matem görmemiştir. Bağırmaktan sesim kısıldığı zaman, günlerce büyük adam gibi, açlık grevi yaptım4. Dadımın acısını aylarca sonra bana, Hüseyin isminde bir süvari neferi unutturdu. Hüseyin, talim esnasında 1 Fatma’dan ayrılışım olmuştur. — Я рассталась с Фатьмой (мне пришлось расстаться с Фатьмой). 2 uyuyakaldım — я быстро заснула 3 zannederim ki — полагаю, что… 4 açlık grevi yaptım — устроила голодную забастовку